Σπάρτη – Καλαμάτα μέσω Ταϋγέτου, η ομορφότερη ορεινή διαδρομή της Πελοποννήσου

Η ομορφότερη ορεινή διαδρομή της Πελοποννήσου ξεκινάει από τη Σπάρτη για να καταλήξει στην Καλαμάτα (ή το αντίθετο), όχι όμως μέσω του σύγχρονου αυτοκινητόδρομου αλλά ακολουθώντας την παλιά επαρχιακή οδό του Ταϋγέτου. Ο Πενταδάχτυλος των Βυζαντινών και ο Ταλετός των αρχαίων Ελλήνων, αγγίζοντας τα 2.407 μ. υψόμετρο είναι το δωδέκατο ψηλότερο βουνό της Ελλάδας. Ο χαρακτηρισμός Τρούλος του Μοριά του έχει δοθεί επειδή αποτελεί και το ψηλότερο βουνό στην Πελοπόννησο. Παράλληλα η οροσειρά του, φτάνει τα 115 χιλιόμετρα μήκος. Λόγω του τεράστιου όγκου του εκτείνεται σε τρεις νομούς, Αρκαδία, Λακωνία και Μεσσηνία. Γνωρίζοντας το επιβλητικό όρος του Ταϋγέτου Υπάρχουν πολλοί τρόποι να γνωρίσεις κανείς αυτό το επιβλητικό όρος στα νότια της χώρας. Από πανέμορφα χωριά και μοναστήρια σκαρφαλωμένα στις πλαγιές μέχρι μονοπάτια που διασχίζουν ένα εντυπωσιακά μεγάλο κομμάτι του βουνού, φαράγγια και κοιλάδες. Ο πιο εύκολος όμως τρόπος για να δεις κανείς το μεγαλείο της φύσης να ξεδιπλώνεται μπρος τα μάτια του είναι να πάρει το αυτοκίνητό του και να κάνει τη διαδρομή Σπάρτη – Καλαμάτα μέσω της παλιάς οδού που συνέδεε τις δυο αυτές πόλεις. Μια διαδρομή ιδιαίτερα αγαπητή από όσους της διέσχιζαν και με πολλές αναμνήσεις. Πριν από κάποια χρόνια, προτού δοθεί στην κυκλοφορία ο νέος αυτοκινητόδρομος, για να φτάσεις από τη Σπάρτη στην Καλαμάτα (ή το ανάποδο) έπρεπε να σκαρφαλώσεις στον Ταΰγετο. Είτε ακολουθώντας την κλασική φιδωτή διαδρομή από το τουριστικό περίπτερο είτε μέσω Μεγαλόπολης. Η πιο εντυπωσιακή διαδρομή της Πελοποννήσου Η πιο εντυπωσιακή βέβαια πορεία είναι αυτή που ξεκινάει από τη Σπάρτη, ανηφορίζει στην Τρύπη και το διάσημο Καιάδα και από κει ακολουθώντας τις κορδέλες ξεκινά να ανεβαίνει το βουνό διασχίζοντας το άγριο φαράγγι της Λαγκάδας. Η υψομετρική διαφορά Σπάρτης – τουριστικού περίπτερου ορίζεται σχεδόν στα 1.100 μέτρα. Πράγμα που σημαίνει πως μέχρι να φτάσουμε στο τουριστικό περίπτερο στο οποίο λειτουργεί καφετέρια και εστιατόριο έχουμε μπροστά μας μόνο ανηφορική πορεία. Η διαδρομή όμως φυλάει πανέμορφα σημεία που κόβουν την ανάσα. Κινούμενοι στην κόψη του γκρεμού θα χρειαστεί να μπούμε σε τούνελ μέσα στα βράχια, να ανέβουμε σε «μπαλκόνια» βράχων και να διασχίσουμε σημεία κυριολεκτικά σκεπασμένα από πλατάνια. Μοναδική συντροφιά μας, κάποιοι άλλοι ρομαντικοί οδηγοί και μερικά αγριοκάτσικα ενίοτε κι αγριογούρουνα. Το σκηνικό είναι ονειρεμένο όλες τις εποχές του χρόνου. Μα αν τύχει και περάσεις τους φθινοπωρινούς μήνες τότε ένα παραμυθένιο τοπίο σε χρυσοκίτρινα, πορτοκαλιά και κόκκινα χρώματα θα σε μαγέψει! Αν βρεις χώρο να παρκάρεις, τότε κατέβα και χάζεψε την πανέμορφη θέα. Θα νιώσεις ένα πρωτόγνωρο συναίσθημα ολοκλήρωσης μέσα σου κι ένα θαύμα να συντελείται στις άγριες πλαγιές του Ταϋγέτου. Γιατί πώς να το κάνουμε; Όσα και να φτιάξει ο άνθρωπος, όσα μνημεία και να ανεγερθούν, όσες τέχνες και να εξυμνηθούν, η φύση θα παραμένει πάντα το ένα και μοναδικό θαύμα της ζωής. Όπως είπαμε το ψηλότερο σημείο της διαδρομής είναι το τουριστικό περίπτερο στα 1.300 μέτρα υψόμετρο. Η αλλαγή της θερμοκρασίας από τις δυο πόλεις εδώ είναι αισθητή μιας και φτάνει στους 10 βαθμούς διαφορά. Καλούδια από μικροπωλητές, ταβέρνες κάτω από τα πλατάνια κι ένα πανέμορφο ηλιοβασίλεμα Από το τουριστικό και μετά κατηφορίζουμε το βουνό με μια απέραντη θέα μεταξύ βουνού και θάλασσας. Εδώ σημείωσε πως βλέπεις (αν πετύχεις την κατάλληλη στιγμή) ένα από τα πιο φαντασμαγορικά ηλιοβασιλέματα με τον ήλιο να χάνεται στο μεσσηνιακό κόλπο βάφοντας τον ουρανό με τα πιο έντονα πορφυρά χρώματα! Σε όλο το μήκος αυτής της διαδρομής θα συναντήσεις και μικροπωλητές που πουλάνε τα καλούδια τους σε πρόχειρα παραπήγματα στην άκρη του δρόμου. Τοπικά, αγνά προϊόντα ανάλογα την εποχή, με τη σφραγίδα και τη φροντίδα της περιοχής. Όπως σωστά υποψιάζεσαι (αν είσαι νέος) ή όπως σωστά θυμάσαι (αν είσαι μεγαλύτερος σε ηλικία) όταν αυτή ήταν η βασική αρτηρία επικοινωνίας και μεταφορών των δυο πόλεων, γινόταν ένας χαμούλης από τέτοιους μικροπωλητές σε όλο το μήκος της διαδρομής. Ακόμα και σήμερα εδώ θα βρεις το πιο ζουμερά και νόστιμα κεράσια την άνοιξη αλλά και τα πιο τραγανά και γευστικά κάστανα το φθινόπωρο. Θα αγοράσεις επίσης αγνό μέλι, μυρωδάτο τσάι και άλλα μυρωδικά και βότανα του βουνού. Πέφτοντας από την πλευρά της Καλαμάτας θα βρεις ωραιότατες ταβέρνες στα χωριουδάκια που θα περάσεις που αν πεινάς θα γίνουν η προσωπική σου όαση. Κάτω από τα πελώρια πλατάνια θα γευτείς ντόπιο τυρί, άγρια χόρτα, κρέατα της ώρας και ψητό γουρουνόπουλο. Ξέρω πως οι σύγχρονοι κλειστοί αυτοκινητόδρομοι είναι άνετοι, γρήγοροι και προσφέρουν μεγαλύτερη ασφάλεια. Κανένας από αυτούς όμως δεν θα σου προσφέρει τη μαγεία του φυσικού πλούτου ενός βουνού. Γι αυτό, την επόμενη φορά που θα θες να πας από τη μια πόλη στην άλλη, ξανά σκέψου το! πηγή: mesogeiostv.gr

Ρίγκλια: Το ορεινό χωριό της Μεσσηνίας με τους δύο χειμάρρους και τη θέα στη θάλασσα

Η ιδιαίτερη περιοχή της Μάνης ευτύχησε να αναδειχθεί αρκετά από το ταξιδιωτικό ρεπορτάζ των τελευταίων χρόνων. Γεγονός είναι, όμως, ότι αυτό ευνόησε περισσότερο την παραλιακή της ζώνη, τονώντας αντίστοιχα την επισκεψιμότητα κατά τη θερινή περίοδο. Τα πιο ορεινά τμήματα, έτσι, συνεχίζουν να επιφυλάσσουν εκπλήξεις για όσους δείχνουν αποφασισμένοι για πιο ενδελεχείς εξερευνήσεις, σε διαφορετικές εποχές του έτους. Μία τέτοια ορεινή έκπληξη της Μεσσηνίας είναι λοιπόν και το χωριό Ρίγκλια, το οποίο εντάσσεται διοικητικά στη Δυτική Μάνη, απέχοντας γύρω στα 47 χιλιόμετρα από την Καλαμάτα. Η οδική πρόσβαση είναι εύκολη, εξασφαλιζόμενη από την επαρχιακή οδό Καλαμάτας-Αρεόπολης: υπολογίστε ότι θα φτάσετε εδώ μέσα σε περίπου 1 ώρα, πράγμα που σημαίνει ότι η περιοχή προσφέρεται για τον σχεδιασμό μιας ωραίας ημερήσιας εκδρομής. Τα Ρίγκλια είναι χτισμένα σε υψόμετρο 120 μέτρων στις νοτιοδυτικές παρυφές του Ταϋγέτου, έχοντας συνολικό πληθυσμό 213 κατοίκων, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Και γράφουμε «συνολικό» πληθυσμό, γιατί είναι ένα χαρακτηριστικό με σημασία, το οποίο υποδηλώνει ότι η κοινότητα έχει διατηρήσει τα παλιά της χαρακτηριστικά, καθώς εξακολουθεί να αποτελείται από 3 λίγο-πολύ διακριτούς συνοικισμούς. Χαρακτηριστικό λιθόστρωτο σοκάκι του χωριού, ανάμεσα σε παραδοσιακά, πετρόκτιστα σπίτια. Photo: Δήμος Δυτικής Μάνης Τι αξίζει να δείτε αν έρθετε στα Ρίγκλια Χαρακτηριστικά της ορεινής πλευράς της Μεσσηνιακής Μάνης, τα Ρίγκλια υψώνονται σε ένα όμορφο οροπέδιο με ελαιώνες (και ορισμένα κυπαρίσσια), όντας χτισμένα σε μια λωρίδα γης ανάμεσα σε δύο χειμάρρους, οι οποίοι ρέουν από το γειτονικό όρος της Μηλέας (που εντάσσεται στον Ταΰγετο). Το τοπίο, μάλιστα, κερδίζει ακόμα περισσότερο σε ειδυλλιακότητα χάρη στην εκπληκτική θέα που απολαμβάνει το χωριό προς τον Μεσσηνιακό Κόλπο. Το καλοκαίρι οι δύο χείμαρροι τείνουν να ξεραίνονται εντελώς, αποκτούν όμως ξανά νερό από όταν ξεκινούν οι βροχές κι έπειτα. Τα Ρίγκλια δεν είναι μεσαιωνικό χωριό, αλλά δημιούργημα των ύστερων χρόνων της Τουρκοκρατίας στην Πελοπόννησο. Υπολογίζεται δηλαδή ότι έλαβαν τη σημερινή τους μορφή γύρω στο 1800, όταν ήρθαν στην περιοχή οι οικογένειες των Γεννηματέων, των Χρηστέων και των Κυβαλέων. Ωστόσο η πρώτη κατοίκηση δείχνει να είναι ακόμα παλιότερη, γιατί σε ένα σπίτι σώζεται επιγραφή από το 1737. Αρχικά γράφονταν ως «Ρήγγλια», γραφή που απλοποιήθηκε το 1920. Ως το 1938 τα θεωρούσαν τμήμα της Λακωνίας, έκτοτε όμως περιήλθαν οριστικά στη μεσσηνιακή επικράτεια. Τα Ρίγκλια βρίσκονται σε ένα οροπέδιο της μεσσηνιακής Μάνης, ανάμεσα σε ελαιώνες και κάποια κυπαρίσσια. Photo: Wikipedia Creative Commons Η προαναφερόμενη έλευση των τριών οικογενειών, τώρα, βρίσκεται μάλλον πίσω από την τριμερή διαίρεση της κοινότητας, που, όπως είπαμε και πιο πριν, επιβιώνει ακόμα στις μέρες μας. Ερχόμενοι εδώ, λοιπόν, θα δείτε το χωριό να αρθρώνεται σε Άνω Ρίγκλια, Κάτω Ρίγκλια και Ελαιοχώριο (ή αλλιώς Ίζινα). Κάνοντας δε μια βόλτα στα λιθόστρωτα σοκάκια θα σταθείτε στις διάφορες κρήνες, στα παραδοσιακά, πετρόκτιστα σπίτια των τριών οικισμών –κάποια χρονολογούνται μάλιστα στην προεπαναστατική περίοδο– αλλά και στις κάμποσες μεταβυζαντινές εκκλησίες. Ορισμένες από αυτές τις εκκλησίες θεωρούνται σήμερα διατηρητέα μνημεία, αποτελώντας και αξιοθέατα για το χωριό. Όπως λ.χ. ο ναός της Κοίμησης της Θεοτόκου στα Άνω Ρίγκλια ή αυτός του Αγίου Γεωργίου στην ίδια περιοχή. Ο οποίος είναι κεραμοσκέπαστος και ξεχωρίζει για το καμπαναριό του, αλλά και για τις τοιχογραφίες του, που αποτελούν δείγματα λαϊκής τέχνης του δεύτερου μισού του 18ου αιώνα. Ο ναός της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος στέκει στο χωριό από το 1854, αποτελώντας επίκεντρο ετήσιου πανηγυριού. Photo: Wikipedia Creative Commons Στα Κάτω Ρίγκλια, από την άλλη, βρίσκεται η Μεταμόρφωση του Σωτήρος, η οποία κατασκευάστηκε το 1854 και στις μέρες μας αποτελεί επίκεντρο ενός μεγάλου τοπικού πανηγυριού, που λαμβάνει χώρα στις 6 Αυγούστου. Εδώ θα δείτε όμως κι ένα ιδιαίτερο λιθόκτιστο πηγάδι, σκεπασμένο με καμάρα, να αντανακλά μια παλιά καθημερινή ζωή. Τέλος, όσον αφορά τα αξιοθέατα, αξίζει να βγείτε και λίγο έξω από τα όρια του χωριού ώστε να δείτε την εκκλησία της Αγίας Παρασκευής: είναι φτιαγμένη μέσα σε σπήλαιο, σε μια απόκρημνη πλαγιά, διαθέτοντας απαράμιλλη θέα στον Μεσσηνιακό Κόλπο. Το καμαροσκέπαστο πηγάδι στα Κάτω Ρίγκλια. Photo: Wikipedia Creative Commons Διαμονή-καφές-φαγητό Παρά το μικρό τους μέγεθος, τα Ρίγκλια δεν έχουν αδιαφορήσει για την ανάπτυξη του τουρισμού στη μεσσηνιακή Μάνη. Έτσι, αν δεν περάσετε από εδώ απλά για μια ημερήσια εκδρομή, αλλά θελήσετε να παραμείνετε, θα βρείτε διάφορα καταλύματα κατάλληλα για διαμονή –τόσο εντός των ορίων του χωριού, όσο και στις εξοχές γύρω από αυτό. Ενδεικτικά, μπορείτε να τσεκάρετε το «Riglia Residence», το οποίο λειτουργεί σαν ξενοδοχείο σε μια πολυτελή, πετρόχτιστη βίλα στο κέντρο του οικισμού. Όσον αφορά τον καφέ και το φαγητό, από την άλλη, θα πρέπει να διαθέτετε αυτοκίνητο, ώστε να μετακινηθείτε προς το παραλιακό μέτωπο. Σε λιγότερο από 2 χιλιόμετρα απόσταση, το γραφικό ψαροχώρι του Αγίου Νικολάου είναι ένας αρκετά αναπτυγμένος προορισμός, ενώ παραδοσιακά λειτουργεί ως «επίνειο» τόσο των Ριγκλίων, όσο και της ευρύτερης ορεινής περιοχής τους. πηγή: travel.gr

Τι σημαίνει να είσαι Καλαματιανός

Έχουμε γράψει πολλές φορές για την Καλαμάτα και τις ομορφιές της! Ήρθε η ώρα να αναφερθούμε στους κατοίκους της και γιατί πρέπει να είναι υπερήφανοι για τον τόπο τους!Διαβάζοντας τις παρακάτω προτάσεις, όσοι είναι από την Καλαμάτα σίγουρα θα συμφωνήσουν με τα περισσότερα, αν όχι όλα! Παρακάτω ακολουθεί μια λίστα με 26 από τους αμέτρητους λόγους για τους οποίους αγαπάμε την Καλαμάτα: Γιατί από την Καλαμάτα ξεκίνησε η Επανάσταση του 1821 και χάρισε το σπουδαιότερο δώρο σε όλους τους Έλληνες, την ελευθερία μας! Γιατί η Καλαμάτα συνδυάζει βουνό και θάλασσα μαζί. Γιατί και να μην είσαι από την Καλαμάτα ένα χορό Καλαματιανό θα τον ρίξεις! Γιατί ξέρουμε όλοι τι πρέπει να κάνουμε αν γίνει σεισμός… από πείρα! Γιατί είμαστε γνωστοί από τα Ομηρικά χρόνια, ως Φαραί. Γιατί μπορείς να παρακολουθήσεις το Διεθνές Φεστιβάλ Χορού στις αρχές κάθε καλοκαιριού. Γιατί δεν χρειάζεται να φύγεις εκτός νομού για να πας διακοπές!Γιατί μπορείς να θαυμάσεις την υπέροχη θέα της πόλης και το ηλιοβασίλεμα από τα μαγαζιά στην περιοχή της Βέργας.Γιατί η Καλαμάτα έχει τη Μαύρη Θύελλα!Γιατί ο μεγάλος μουσικός Yanni εμπνέεται από την πόλη που γεννήθηκε. Γιατί η Καλαμάτα έχει και Λευκή Νύχτα και δικό της Καρναβάλι! Γιατί μπορείς να γευτείς πολλά παραδοσιακά προϊόντα όπως παστέλι, γλυκά του κουταλιού, λαλάγγια, ελιές Καλαμών, σύκα (τσαπέλες) αλλά και εξαιρετικές δίπλες! Γιατί η Καλαμάτα παράγει το καλύτερο λάδι παγκοσμίως. Γιατί οι Καλαματιανοί μεγάλωσαν μέσα στο μετάξι (Μαντήλι Καλαματιανό). Γιατί λέμε «Μάνα μ’» τουλάχιστον δέκα φορές τη μέρα. Γιατί στην Καλαμάτα μιλάμε με το νι και με το λι! Γιατί από τις Παρασκευές το βράδυ στην πλατεία όλοι έχουμε μια δυο ιστορίες να π(ι)ούμε! Γιατί έχουμε την Παναγία την Υπαπαντή, προστάτιδα και πολιούχο μας. Γιατί το πανέμορφο εκκλησάκι των Αγίων Αποστόλων κουβαλά μεγάλη κληρονομιά. Γιατί τα κρυμμένα μαγαζάκια στο Ιστορικό Κέντρο εντυπωσιάζουν. Γιατί ο Μεσσηνιακός κόλπος διαθέτει ακόμη πεντακάθαρα και καταγάλανα νερά. Γιατί θα μας «πιεις» μέχρι και στην άλλη άκρη του κόσμου!!! Γιατί οι Καλαματιανές γυναίκες είναι από τις ομορφότερες της Ελλάδος… Γιατί πρέπει να έχεις στο «τιμόνι Καλαματιανό» το είπε άλλωστε και ο Ζαμπέτας. Και για το τέλος, γιατί ΚΑΛΑΜΑΤΙΑΝΟΣ δε γίνεσαι…. γεννιέσαι! πηγή: Kalamatain.gr

Το βραβευμένο υπαίθριο μουσείο τρένων της Ελλάδας βρίσκεται στην Καλαμάτα

Στο Δημοτικό Πάρκο Σιδηροδρόμων που βρίσκεται στην Καλαμάτα λειτουργεί το μοναδικό στο είδος του βραβευμένο υπαίθριο μουσείο τρένων της Ελλάδας. Το πρωτοποριακό υπαίθριο μουσείο της Μεσσηνίας ήταν το πρώτο θεματικό πάρκο στην Ελλάδα κι έχει βραβευτεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Λειτούργησε το 1990 και όλο το υλικό της έκθεσης καθώς επίσης και μέρος της έκτασης που καταλαμβάνει το πάρκο, έχει παραχωρηθεί από το δίκτυο του ΟΣΕ Πελοποννήσου και Θεσσαλίας. Μπορεί σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας που έχουν πάψει να λειτουργούν οι σιδηρόδρομοι να έχουν «ξεμείνει» κάποιες μηχανές τρένων ή κάποια βαγόνια στους σταθμούς αλλά πουθενά δεν υπάρχει τέτοια έκταση με τόσο πολλά εκθέματα από εκείνη την εποχή. Φτάνοντας εδώ ο επισκέπτης, το μόνο που έχει να κάνει για να μεταφερθεί σε εκείνη τη μακρινή και ρομαντική εποχή που τα τρένα αποτελούσαν βασικό τρόπο μετακίνησης, είναι απλώς να διαβεί την πύλη. Η είσοδος είναι δωρεάν και εντός του πάρκου εκτός από τα εκθέματα των τρένων λειτουργεί καφέ – αναψυκτήριο το οποίο στεγάζεται στο παλιό σταθμαρχείο. Ελάχιστα αρχιτεκτονικά στοιχεία έχουν αλλάξει από την εποχή που εδώ χτυπούσε η καρδιά του σιδηροδρομικού σταθμού της Μεσσηνίας κι αυτό προσδίδει μια αρχοντιά και μια σπάνια φινέτσα στο χώρο. Διασχίζοντας λοιπόν την καταπράσινη έκταση του πάρκου η οποία καταλαμβάνει 54 στρέμματα (μια αληθινή όαση μέσα σε μια πόλη!) θα βρεις παιδικές χαρές, γήπεδα μπάσκετ και βόλεϊ, ποδηλατοδρόμο και τη μεγάλη πεζογέφυρα μήκους 28 μέτρων. Αξίζει να σταθείς σε κάθε βαγόνι και μηχανή ξεχωριστά και να αφιερώσεις λίγο χρόνο. Υπάρχουν τρένα τα οποία λειτουργούσαν σαν εμπορικά ή σαν επιβατικά Α και Β θέσης και άλλα που μετέφεραν ογκώδη εμπορεύματα. Εντυπωσιακές είναι οι πλατφόρμες και τα διώροφα φορτηγά καθώς επίσης και ο χειροκίνητος γερανός του 1890 που βρίσκεται μπροστά από το παλιό σταθμαρχείο και νυν καφενείο. Ανάμεσα στις ατμάμαξες που θα δεις, υπάρχει και μια πραγματικά τεράστια η οποία μετράει 28 μέτρα. Μερικά βαγόνια μπορεί να τα θυμάσαι αν ποτέ τα είχες χρησιμοποιήσει σε κάποιο δρομολόγιο των ιστορικών διαδρομών της Πελοποννήσου ή της υπόλοιπης Ελλάδας. Υπάρχουν όμως κι εκθέματα τα οποία χρονολογούνται από τον προπερασμένο αιώνα. Μπορεί πλέον οι μετακινήσεις με το συγκεκριμένο μέσο, να μην είναι τόσο συχνές όπως συνέβαινε τον προηγούμενο αιώνα, τα τρένα όμως αποτελούν ένα πολύ ιδιαίτερο κομμάτι της Ελλάδας αφού οι αμαξοστοιχίες κυριάρχησαν για πολλά χρόνια καθιστώντας τις μετακινήσεις εύκολες και οικονομικές. Ο Χαρίλαος Τρικούπης θεωρείται ο πατέρας του σιδηροδρομικού δικτύου στην Ελλάδα. Ήταν εκείνος που οραματίστηκε μια «ενωμένη» με ράγες χώρα και εν υπηρεσία της κυβέρνησής του κατασκευάστηκε σχεδόν ολόκληρο το σιδηροδρομικό δίκτυο της χώρας, όπως το ξέρουμε σήμερα. Αν δεν είχαν αντιμετωπιστεί σοβαρά οικονομικά προβλήματα που οδήγησαν στην πτώχευση του 1893, ίσως να είχαν κατασκευαστεί κι άλλες γραμμές. Παρόλο που σε ολόκληρο τον πλανήτη οι συγκοινωνίες με τρένο συγκαταλέγονταν πάντα στις πρώτες θέσεις προτιμήσεων των πολιτών, στην Ελλάδα δε συνέβη ποτέ αυτό. Τα τρένα αποτελούσαν ίσως μια δεύτερης κατηγορίας τρόπο μετακινήσεων αν και οι διαδρομές τους ήταν τουλάχιστον εντυπωσιακές διανύοντας υπέροχα ορεινά, πεδινά και παραθαλάσσια τοπία. Μερικές γραμμές είναι τόσο χαρακτηριστικές που ακόμη κι αν λειτουργούν πια μόνο για τουριστικούς λόγους, αποτελούν ολόκληρες ατραξιόν νομών. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο διάσημος Οδοντωτός που συνδέει τα Καλάβρυτα με το Διακοπτό. Διαδρομή που έχει χαρακτηριστεί σαν η πιο εντυπωσιακή των Βαλκανίων. Αν βέβαια θέλουμε να το πιάσουμε από την αρχαιότητα, τότε θα δούμε ότι η Δίολκος στην Αρχαία Κόρινθο αποτελούσε μια μορφή σιδηρόδρομου χωρίς ράγες. Μέσω αυτής της γραμμής στη στεριά, οι Κορίνθιοι οι οποίοι έλεγχαν το εμπόριο της περιοχής, «περνούσαν» τα πλοία από τον Κορινθιακό στο Σαρωνικό κόλπο (και αντίθετα), γλιτώνοντας έτσι το πολυήμερο κι επικίνδυνο ταξίδι του γύρου της Πελοποννήσου. πηγή: mesogeiosv.gr

Καρδαμύλη: Η «πλανεύτρα» της Πελοποννήσου

Ανάμεσα στα περίπου είκοσι χωριά της Μεσσηνιακής Μάνης, το μεγαλύτερο είναι η Καρδαμύλη.  Ιστορικός τόπος με απαράμιλλη ομορφιά και γραφικότητα πρωταγωνίστησε σε ταινίες του Χόλιγουντ και έγινε τόπος κατοικίας πολλών διασήμων… η «πλανεύτρα» της Πελοποννήσου είναι πάντα ένας ιδανικός προορισμός για εκδρομή! Πρόκειται για έναν παραδοσιακό πετρόχτιστο οικισμό στην Πελοπόννησο, από τα πιο όμορφα χωριά της Ελλάδας, σε ένα απάνεμο κολπάκι απέναντι από το καταπράσινο νησάκι Μερόπη, όπου μέχρι και σήμερα σώζονται τα ερείπια των βενετσιάνικων τειχών και η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη. Από την μία βρέχεται από τον Μεσσηνιακό κόλπο, ενώ από την άλλη ακουμπά στους πρόποδες του Ταΰγετου. Ιστορικός οικισμός Η ιστορία της Καρδαμύλης ξεκινά ήδη από την εποχή του Ομήρου και της Ιλιάδας. Εκεί, ο ποιητής αναφέρει ότι η Καρδαμύλη ήταν μια από τις επτά πόλεις που πρόσφερε ο Αγαμέμνονας στον Αχιλλέα ως προίκα αν νυμφευόταν μία από τις κόρες του. Αργότερα ονομάστηκε «Σκαρδαμούλα», ενώ τα τελευταία χρόνια επικράτησε πάλι το αρχαίο όνομα. Στην Καρδαμύλη κατέφυγαν πρόσφυγες από τον Μυστρά μετά την καταστροφή του το 1460. Βρήκαν καταφύγιο σε σπηλιές γι’ αυτό και ονομάστηκαν «Τρουπάκηδες», ενώ σε αυτήν ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης με τους Μανιάτες οπλαρχηγούς σχεδίασαν την επανάσταση του 1821. Η Παλιά Καρδαμύλη Η Παλιά Καρδαμύλη είναι “σκαρφαλωμένη” στην πλαγιά του βουνού πάνω από τον νεότερο παραθαλάσσιο οικισμό και αποτελεί μοναδικό αξιοθέατο της περιοχής. Χαρακτηριστικά της είναι τα πυργόσπιτα, που είναι χτισμένα γύρω από την εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνα του 18ου αιώνα με τους δικέφαλους της Βυζαντινής εποχής και τα διατηρητέα κτίρια που χτίστηκαν πριν από 200 ή και 300 χρόνια. Όλη η περιοχή ανήκε στη γνωστή οικογένεια των καπεταναίων Mούρτζινων-Tρουπάκηδων, των απογόνων του Παλαιολόγου, οι οποίοι ήταν το αντίπαλο δέος των Mαυρομιχάληδων στην κυριαρχία της Μάνης. Στους γύρω λόφους υπάρχουν διάσπαρτα βυζαντινά και μεταβυζαντινά εκκλησάκια, όπως τα μοναστήρια της Αγίας Σοφίας, του Καράβελη και της Φανερωμένης. H Παλιά Kαρδαμύλη έχει μεγάλη ιστορία και έπαιξε σημαντικό ρόλο στον απελευθερωτικό αγώνα ενάντια στους Τούρκους. Στην καστρόπορτα βρίσκεται η μαρμάρινη επιγραφή: «και εις τας 6 Ιανουαρίου ήλθα εις το σπίτι του πατρικού μου φίλου καπετάν Παναγιώτη Tρουπάκη», από τα απομνημονεύματα του Κολοκοτρώνη. Ακολουθώντας το μονοπάτι από την Παλιά Kαρδαμύλη προς την Aγία Σοφία, μπορεί κανείς να επισκεφθεί τους λαξευμένους τάφους στον βράχο, που η παράδοση λέει ότι ανήκουν στους Διόσκουρους, τα μυθικά παιδιά της βασίλισσας της Σπάρτης Λήδας. Η Νέα Καρδαμύλη O νέος οικισμός είναι ένα ζωντανό θέρετρο γεμάτο κόσμο, με αρχοντικά σπίτια, καταπράσινες πλαγιές και βοτσαλωτές παραλίες. Διαθέτει εξαιρετική τουριστική υποδομή, ταβερνάκια με τοπικές σπεσιαλιτέ και ατμοσφαιρικά μπαράκια. Πολλοί επισκέπτες, μεταξύ αυτών εικαστικοί, καλλιτέχνες και ηθοποιοί όπως η Mαρίζα Kωχ και ο γνωστός Βρετανός συγγραφέας σερ Πάτρικ Λη Φέρμορ, επέλεξαν τηνΚαρδαμύλη ως μόνιμη κατοικία τους. Το πέτρινο σκηνικό της τράβηξε και τα λαμπερά φώτα του Χόλιγουντ. Οι Αμερικανοί κινηματογραφιστές επέλεξαν την Καρδαμύλη ως φυσικό σκηνικό για την ταινία “Πριν τα μεσάνυχτα” με τον Ίθαν Χοκ και την Ζιλί Ντελπί, η οποία γυρίστηκε στην περιοχή πριν από δύο χρόνια. Τον χειμώνα θα απολαύσετε εδώ το απόκοσμο τοπίο και θα γνωρίσετε τις ομορφιές της περιοχής που αποκτούν διαφορετικό χρώμα, ενώ το καλοκαίρι την τιμητική τους έχουν οι παραλίες της περιοχής. Μια από τις πιο γνωστές παραλίες της Καρδαμύλης είναι τα Ριτσά. Βορειότερα, στη θέση Λαγκαδάκια, βρίσκεται το Πόρτο Γατέα, ένας βραχώδης ορμίσκος με παραλία γεμάτη αλυκές. Πολύ κοντά στην Καρδαμύλη είναι η παραλία Kαλαμίτσι, περικυκλωμένη από ψηλά κυπαρίσσια και ρηχά διάφανα νερά. Αμέσως μετά το Kαλαμίτσι βρίσκεται η δημοφιλής παραλία του Φονέα, με βότσαλο, βαθιά νερά και τον χαρακτηριστικό βράχο που προσφέρεται για βουτιές. πηγή: travelstyle.gr

Κραμμύδια Μεσσηνίας: Το χωριό που μπήκε στο Βιβλίο Ρεκόρ

Το μικρό χωριό των Κρεμμυδίων, που βρίσκεται στη Μεσσηνία, έχει καταφέρει να σημειώσει μια εντυπωσιακή είσοδο στο Βιβλίο των Ρεκόρ Γκίνες. Παρά το γεγονός ότι η κύρια απασχόληση των κατοίκων του ήταν η γεωργία, αυτό δεν τους εμπόδισε να επενδύσουν στην εκπαίδευση. Το 2000, τα Κρεμμύδια καταχωρήθηκαν στο Βιβλίο των Ρεκόρ Γκίνες ως το χωριό με το υψηλότερο ποσοστό πτυχιούχων επιστημόνων στον συνολικό τους πληθυσμό. Σύμφωνα με την αναφορά που υπάρχει στο Βιβλίο Γκίνες, το ποσοστό των επιστημόνων στη σχέση προς τον συνολικό πληθυσμό της κοινότητας ανερχόταν στο 30%, δηλαδή περίπου ένας στους τρεις κατοίκους είχε πτυχίο σε επιστημονικό πεδίο. Ωστόσο, με τη μείωση του πληθυσμού, τα πράγματα έχουν αλλάξει ριζικά. Το μοναδικό δημοτικό σχολείο του χωριού, στο οποίο σπούδασαν πολλοί από αυτούς τους επιστήμονες, έχει κλείσει λόγω έλλειψης μαθητών.

Κορώνη: Η πόλη της Μεσσηνίας γνωστή και ως η «Αρχόντισσα του Μεσαίωνα»

Στο νοτιότερο άκρο της Μεσσηνίας, στο ακρωτήριο Ακρίτας, βρίσκεται η κοσμοπολίτικη Κορώνη. Μια από τις ομορφότερες και πιο γνωστές παραλιακές πόλεις της Πελοποννήσου, που είναι χτισμένη αμφιθεατρικά στην πλαγιά ενός λόφου, όπου δεσπόζει το βενετσιάνικο φρούριο. Δεν είναι τυχαίο ότι το προσωνύμιο αυτής της μικρής πόλης με τη μεγάλη ιστορία είναι «Αρχόντισσα του Μεσαίωνα». Κορώνη Χτισμένη αμφιθεατρικά στη δυτική ακτογραμμή του Μεσσηνιακού κόλπου, η Κορώνη, η πάλαι ποτέ φημισμένη Καστροπολιτεία της Μεσσηνίας, αποτελεί ένα οικιστικό σύνολο ξεχωριστής ομορφιάς, με έντονο νησιώτικο χρώμα. Όπως και η γειτονική της Μεθώνη, η Κορώνη γνώρισε περίοδο ακμής κατά τους Μεσαιωνικούς Χρόνους, όταν εξελίχθηκε σε αξιόλογο εμπορικό και ναυτικό κέντρο των Βενετσιάνων, συνήθη σταθμό για τους εμπόρους, τους προσκυνητές των Αγίων Τόπων και τους περιηγητές της Μεσογείου. Συχνά, μάλιστα, τα δύο σημαντικά αυτά μεσσηνιακά λιμάνια αναφέρονταν από κοινού ως «Μοθοκόρωνα». Δεσπόζουσα θέση στην Κορώνη κατέχει το κάστρο της, που οικοδομήθηκε κατά τους Βυζαντινούς Χρόνους (πιθανώς τον 6ο-7ο αιώνα) εκεί όπου παλαιότερα, κατά τον Παυσανία, βρισκόταν η πόλη Ασίνη. Η αρχική βυζαντινή οχύρωση γνώρισε διαδοχικές οικοδομικές φάσεις κατά την Α’ Ενετοκρατία (13ος-15ος αιώνας) με την προσθήκη ενός μεγάλου περιβόλου στα ανατολικά, ισχυρών τειχών και διπλού ημικυκλικού προμαχώνα στη βορειοανατολική γωνία, για προστασία από την πλευρά της θάλασσας. Το κάστρο της Κορώνης κατελήφθη από τους Τούρκους το 1500. Κατά τη διάρκεια της Α’ Τουρκοκρατίας (1500-1685) η οχύρωση του κάστρου ενισχύθηκε στη νοτιοανατολική πλευρά με μια δεύτερη γραμμή άμυνας και την προσθήκη δύο κυκλικών προμαχώνων στα άκρα της. Το κάστρο ανακατελήφθη από τους Ενετούς το 1685 (Β’ Ενετοκρατία), περιήλθε και πάλι στους Τούρκους το 1715 (Β’ Τουρκοκρατία), απελευθερώθηκε δε το 1828 από το γάλλο στρατηγό Νικολά Ζοζέφ Μεζόν. Το Κάστρο της Κορώνης χτίστηκε κατά τους βυζαντινούς χρόνους, στη θέση, όπου δέσποζε κάποτε η πόλη της αρχαίας Ασίνης. Στο κάστρο της Κορώνης ανεβαίνει κανείς με αυτοκίνητο , διασχίζοντας το δρόμο που ξεκινά από το πεζούλι του Αγίου Δημητρίου. Το κάστρο της Κορώνης μαζί με το αδελφάκι του, εκείνος της Μεθώνης αποτελούσαν «Τα μάτια της Βενετίας» στη Μεσόγειο, καθώς από τον 13ο μέχρι τον 17ο αιώνα ήταν λιμάνια – «κλειδιά» για το εμπόριο από και προς την Ανατολή. Το κάστρο τραβάει τα βλέμματα σαν μαγνήτης. Είναι πανέμορφο!Όταν το επισκεφτείτε, σας συμβουλεύουμε για λίγα λεπτά να απολαύσετε τη θέα που προσφέρει. Λίγα λόγια για την ιστορία του Το Κάστρο γνώρισε διάφορες οικοδομικές φάσεις ανά χρονική περίοδο. Αρχικά, διακρινόταν σε ένα τριγωνικό χώρο και ένα εξωτερικό οχύρωμα στα ανατολικά. Το βυζαντινό φρούριο βρισκόταν στο ψηλότερο σημείο, εκεί όπου βρίσκεται σήμερα το γυναικείο μοναστήρι. Κατά την Α Ενετοκρατία προστέθηκε ένας μεγάλος περίβολος στα ανατολικά, οικοδομήθηκαν ισχυρά τείχη και ο διπλός ημικυκλικός προμαχώνας στη βορειοανατολική γωνία, με σκοπό την προστασία από την πλευρά της θάλασσας. Στην Α Οθωμανική περίοδο η οχύρωση ενισχύθηκε στη νοτιοανατολική πλευρά με μια δεύτερη γραμμή άμυνας, η οποία ανατινάχθηκε από το Morosini το 1685, και την προσθήκη δύο κυκλικών προμαχώνων στα άκρα της. Κατά τη λήξη του Β Παγκοσμίου Πολέμου, ο προμαχώνας στο βόρειο άκρο του τείχους ανατινάχθηκε από τους Γερμανούς. Σήμερα σώζονται λίγα ερείπια του συγκεκριμένου τμήματος του Κάστρου. Το 1463, στη δυτικότερη άκρη του, οι Βενετοί κατασκεύασαν ένα προμαχώνα, ο οποίος γνώρισε επάλληλες οικοδομικές φάσεις με τελευταία αυτήν της Β Ενετοκρατίας (1685-1715). Στο εσωτερικό του κάστρου σώζονται τα κατάλοιπα της τρίκλιτης βασιλικής της Αγίας Σοφίας (πιθανόν του 7ου αιώνα) και η εκκλησία του Αγίου Χαραλάμπους (ο αρχικός καθολικός ναός, αφιερωμένος στον Άγιο Ρόκκο, μετατράπηκε σε οθωμανικό τέμενος και εν συνεχεία, στους Νεότερους Χρόνους, σε ορθόδοξο ναό). Κατά τη διάρκεια των προσθηκών, χρησιμοποιήθηκε αρχαίο οικοδομικό υλικό. Εντός των τειχών του κάστρου βρίσκεται, επίσης, η μονή του Τιμίου Προδρόμου, με υπέροχη θέα στη σύγχρονη κωμόπολη. Η μονή ιδρύθηκε στις αρχές του 20ού αιώνα από τον αρχιμανδρίτη Θεόδουλο (Γεώργιο Αναγνωστόπουλο). Στο δυτικό άκρο του Κάστρου υπάρχει το παλαιοημερολογίτικο μοναστήρι (Μονή του Τιμίου Προδρόμου) που ιδρύθηκε στις αρχές του 20ου αιώνα. πηγή: Πελοπόννησος: Η πόλη της Μεσσηνίας γνωστή και ως η «Αρχόντισσα του Μεσαίωνα» (travelstyle.gr)

Το μικρό ιστορικό χωριό της Μεσσηνίας, που είναι ένας καταπράσινος παράδεισος με εκπληκτικούς καταρράκτες

Από τα πιο όμορφα ελληνικά χωριά, βρίσκεται κοντά στην Πύλο, από την οποία απέχει περίπου 11,5 χιλιόμετρα και είναι χτίσμενο σε υψόμετρο 177 μέτρων. Ο λόγος για τη Στενωσιά, το χωριό της Μεσσηνίας που ξεχωρίζει για τους εκπληκτικούς καταρράκτες, οι οποίοι γίνονται πόλος έλξης των επισκεπτών όπως και όλο το περιβάλλον τοπίο. Το χωριό έχει μακρόχρονη ιστορία στην Μεσσηνία, αποτελώντας κατά την αρχαιότητα τμήμα του βασιλείου του Νέστορα, της αρχαίας Πύλου. Ο οικισμός ήταν γνωστός ως Λέζαγας ενώ από το 1940 μέχρι σήμερα ως Στενωσιά. Με βάση την απογραφή του 2011, έχει 446 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως με αγροτικές εργασίες και το εμπόριο. Οι εκπληκτικής ομορφιάς καταρράκτες Η Στενωσιά είναι ένα φιλόξενο χωριό και παράλληλα μια ιδανικός προορισμός για τους λάτρεις του εναλλακτικού τουρισμού ενώ μπορεί να αποτελέσει όαση δροσιάς και αφορμή για οικογενειακές αποδράσεις, καθώς τα τοπία ολόγυρα είναι πανέμορφα. Αρχής γενομένης από τους μοναδικούς της καταρράκτες που γίνονται πόλος έλξης των επισκεπτών όλες τις εποχές του έτους, το χωριό είναι ένας μικρός καταπράσινος παράδεισος. Στην ουσία λίγο έξω από το χωριό υπάρχει ένα καταπράσινο φαράγγι που διασχίζει ένας ήρεμος ποταμός, με μικρούς καταρράκτες και λιμνούλες. Είναι στο συνολικό του μήκος 3-4 χιλιόμετρα και καταλήγει στον γνωστό καταρράκτη Καλαμάρη της Πυλίας. Εκτός από το ανεπανάληπτο φυσικό του περιβάλλον έχει ιδιαίτερη αξία να σημειώσουμε πως εκεί οι Ιταλοί έφτιαξαν φράγμα και δημιούργησαν τον πρώτο υδροηλεκτρικό σταθμό της Μεσσηνίας που ηλεκτροδοτούσε την Πύλο. Οι υπέροχοι καταρράκτες του ποταμού Νέδα Ο ποταμός Νέδα πηγάζει από το όρος Λύκαιο, στα σύνορα των νομών Ηλείας και Μεσσηνίας. Όπως αναφέρει ο Παυσανίας, η Νέδα όριζε από την αρχαιότητα τα σύνορα των δυο νομών. Εκβάλλει στο Ιόνιο πέλαγος, μεταξύ των ακτών της Κυπαρισσίας και της Ζαχάρως. Ο ποταμός σε ένα μεγάλο τμήμα του διασχίζει χαράδρα με πολύ πλούσια βλάστηση. Κατά μήκος της πορείας του δημιουργούνται καταρράκτες. Ο μεγαλύτερος βρίσκεται κοντά στην Φιγαλεία και έχει ύψος περίπου 50 μέτρα. Δείτε το εκπληκτικό βίντεο με τον καταρράκτη: πηγή: travelstyle.gr

W Costa Navarino: Το πρώτο παγκοσμίως που πιστοποιείται από το International LGBTQ+ Travel Association

Η Costa Navarino αναλαμβάνει τη δέσμευση να εφαρμόσει τις αρχές της συμπεριληπτικής φιλοξενίας, ώστε όλοι όσοι επισκέπτονται τον προορισμό να νιώθουν πραγματικά ευπρόσδεκτοι. Αγκαλιάζοντας τη μοναδικότητα, στην Costa Navarino ξεκίνησε μια διαδρομή πριν από έναν χρόνο, με σειρά ενεργειών, ώστε να δημιουργηθούν οι συνθήκες για κατανόηση των αναγκών διαφορετικών ταξιδιωτικών κοινών, προκειμένου όλοι να αισθάνονται ασφάλεια και άνεση. Ως αποτέλεσμα αυτών των προσπαθειών, το W Costa Navarino που ξεκίνησε να λειτουργεί πέρυσι, είναι το πρώτο ξενοδοχείο παγκοσμίως που πιστοποιείται από το International LGBTQ+ Travel Association (IGLTA), για τις πρακτικές συμπεριληπτικής φιλοξενίας που έχει υιοθετήσει. To IGLTA Accredited™ είναι ένα νέο πρόγραμμα το οποίο διασφαλίζει ότι τα ταξιδιωτικά brands δεσμεύονται να προάγουν την ισότητα και την ασφάλεια για τους LGBTQ+ ταξιδιώτες. Για να αναγνωριστεί κάποιο brand ως IGTLA Accredited™, οι ταξιδιωτικοί οργανισμοί, καθώς και τα ξενοδοχεία, πρέπει να πληρούν οκτώ αυστηρά κριτήρια, τα οποία πιστοποιούνται μέσω αξιολόγησης. «H φιλοσοφία της Costa Navarino βασίζεται στο σεβασμό για τους επισκέπτες μας. Έχουμε δεσμευτεί όχι μόνο στο να ανταποκρινόμαστε στις προσδοκίες τους, αλλά να τις υπερβαίνουμε», ανέφερε ο Στέφανος Θεοδωρίδης, διευθύνων σύμβουλος της ΤΕΜΕΣ. «Αναγνωρίζοντας τη μοναδική προσωπικότητα του κάθε ανθρώπου, επιδίωξή μας είναι να προβλέπουμε τις διαφορετικές ανάγκες, ώστε κάθε άνθρωπος να νιώθει άνετα στις διακοπές του. Το γεγονός ότι το W Costa Navarino είναι το πρώτο ξενοδοχείο παγκοσμίως που λαμβάνει τη διάκριση IGLTA Accredited™, αποτελεί μεγάλη τιμή και μάς δείχνει ότι βρισκόμαστε στη σωστή κατεύθυνση» συμπλήρωσε. Στο πλαίσιο των δράσεων που έχουν υλοποιηθεί τον τελευταίο χρόνο, είναι η συνεργασία με οργανισμούς όπως το Πανεπιστήμιο Πειραιώς, η HospitableMe -ηγέτιδα εταιρεία στη συμπεριληπτική φιλοξενία- και το IGLTA, για τη διεξαγωγή ερευνών και την κατανόηση των αναγκών διαφορετικών ομάδων και πώς μπορεί ο τουριστικός κλάδος να ανταποκριθεί σε αυτές. Με βάση τα αποτελέσματα που προέκυψαν, στην Costa Navarino εφαρμόστηκε πλήθος πρακτικών ώστε να αναγνωρίζονται οι προτιμήσεις των επισκεπτών σύμφωνα με την κουλτούρα τους, τη φυλετική ταυτότητα, τη θρησκεία, ή σύμφωνα με τις δυσκολίες όρασης, ακοής, κινητικότητας που μπορεί να αντιμετωπίζουν ή να βρίσκονται στο φάσμα του αυτισμού κ.ά. Τα πρώτα βήματα έχουν γίνει, αλλά η διαδρομή προς έναν πλήρως συμπεριληπτικό προορισμό συνεχίζεται. W Costa Navarino: Το πρώτο παγκοσμίως που πιστοποιείται από το International LGBTQ+ Travel Association – ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΘΑΡΡΟΣ (tharrosnews.gr)